Gdy zaczyna się dzień o 4, zaś kończy o 20, nie ma nic lepszego, jak wejść na łódź i popłynąć na kilka dni w morze. Tak też zrobiliśmy. I pięknie było, wszędzie biel mieszała się z błękitem, słońce, ryby i i pewnie więcej bym napisała, gdyby nie fakt, że wraz z pozostałą żeńską częścią załogi dużo czasu spędzałam w odosobnieniu, czekając, aż mój żołądek pokocha tą łódź tak jak i ja.

Jeśli ktoś z was nurkował 5 minut po rozmowie z muszlą klozetową wie jakim nietypowym aczkolwiek wyjątkowym jest to przeżyciem. Dołączcie do tego silny prąd i jesteśmy w tym samym miejscu.

…że jest gorąco i parno, 3 nad ranem, nie możesz spać, bo znalazłeś się nagle w innej strefie czasowej, w tv nie ma nic prócz tajskiego serialu, w który się powoli wciągasz mimo woli, zaś przed wyjazdem postawiłeś sobie za punkt honoru ograniczenie netu do sprawdzenia poczty od czasu do czasu. Co robić?

Po dwuch latach od ostatniej wizyty stwierdzam, że Tajlandia się nie zmieniła. Nadal słyszę “luki luki”, nadal jedzenie rzuca na kolana i wyciska łzy z oczu (nawet jak proszę o mało ostre), jest gorąco, zielono, błękitnie, zwyczajnie przyjemnie.

Pierwsze dni spędziliśmy w Kaoh Lak, jako że jest to baza wypadowa na Similian Islands. Pozwoliliśmy sobie od pierwszych minut na totalne szaleństwo, także jedliśmy ile się da, popijaliśmy owocowymi szejkami i piwem, wchodziliśmy wszędzie, wbiegaliśmy do wody, grzebaliśmy w piasku.

Tęskniłam, jestem spowrotem.

Mamy syndrom niemocy sennej. W Tajlandii o 4 rano jest nadal ciemno. Chciałam zapalić i wyrwałam klamkę z drzwi, przez co uwięziłam nasze ręczniki na balkonie. Po ulicy włóczą się bezdomne psy, my biegamy w deszczu, w piżamach.

Tomi Ungerer zrobił to, co postanowiłam zrobić za 10-20 lat. Jedyna różnica to miejsce, bo ja ustaliłam w głowie, że będzie to Nowa Zelandia. Here today, gone tomorrow. Książka “Far out isn’t far enough. Life in the back of beyond.” jest o życiu pioniera i jego żony, jedzeniu, naturze, polowaniu, staniu się rzeźnikiem, sąsiadach, śmierci, rasiźmie dla zasady, alkoholiźmie, zwierzętach i przechytrzaniu ich. Wszystko ubrane w humor i ilustracje, a na tym T.U. się zna.

“Called Mr Solong to order some hay…
Can I speak to Mr Solong?
He ain’t here.
When can I talk to him?
Don’t know, he’s dead (sob.)
Dead?
Well, yes, he burned in his bed last night, but if you’re calling for some hay you’ll get it all the same.”

“Some days are brittle and little, days for small dabble jobs; snacks replace meals, symphonies are unbearable, and even short stories are too long to read. You putter, mutter, have your hair out, clean old paint brushes, sort out rusty nails from the screws, mend broken dishes, kick the dog.”

“A questionnaire sent out to authors for some kind of reference book arrived. One question was “Hobbies”, I answered: “My wife and butchering…”

“Went down to the barn to decapitate a rooster. With his head chopped off he still keeps on running. Another rooster, a live one, attacks him; a few seconds later the dead one falls dead on the ground. The triumphant rooster is delighted by his victory and crows apoplectically to publicize his glory. How French!”

Mogłabym sobie fundować taką przejażdżkę każdego wieczoru, zamiast filmu.

M. wpadła jak burza, przejęła Amsterdam, podzieliła moje rozczarowanie A. Frank Museum, kupiła buty, pokazała swoje francuskie oblicze i wyjechała. Nasza kanapa tęskni! A ta mała knajpka ze śniadaniami w Westerparku już nigdy nie będzie taka sama…

Wciąż jeszcze wiele do spróbowania.

Życie gna do przodu, technologia się rozwija, robimy wszystko by ułatwić sobie życie, a przez przypadek zamykamy się w bańce, pełnej przeszkód, powstrzymującej nas przed działaniem, kreatywnością, nami samymi.

Dlatego też:
1. Zbierz przedmioty, które cię rozpraszają.
2. Uwięź je.
3. Wybierz cenny przedmiot. To będzie Twój zakładnik.
4. Postaw swojego zakładnika w niebezpiecznej sytuacji.
5. Jesteś wolny. Idź i bądź produktywny!

Nie potrafisz wyłączyć Fb? Miranda ma plan.

Pomimo jesieni, faktu, że rano jest bardziej ciemno niż jasno, brązowych liści, częstszych opadów i zimna, nadal nie mogę zdjąć moskitiery. Lato minęło, komary zostały.

Rok temu siedziałam w Brukseli i namiętnie uczyłam się francuskiego. Trwało to około miesiąca, poprzedzone było namiętnym poznawaniem języka przez kilka miesięcy (czyli książki typu naucz się w tydzień) i można powiedzieć, że zakończyło się to w pewnym stopniu sukcesem. Potrafiłam zamówić kawę i kanapkę i określić co w niej chcę. Potrafiłam też zrozumieć banalną rozmowę, czy powiedzieć co myślę w danym momencie (nikt nie napisał, że biegle i bez błędów).

Minął rok i zdałam sobie sprawę, że nie jestem w stanie powiedzieć nic, ale to nic po francusku! Mogło mieć to związek z natychmiastową intensywną nauką hiszpańskiego i wkuwaniem słówek przy każdej wielogodzinnej przejażdżce autobusem po Ameryce Południowej. Mogła na to również wpłynąć pierwsza sytuacja, w której zdałam sobie sprawę z tego, że potrzebuję toalety natychmiast, a nazwa określająca ją po hiszpańsku nie leży nigdzie blisko “toilet”. Przez 5 miesięcy skupiałam się na języku, angażowałam chollity w konwersacje, rozmawiałam z górnikiem z Chille i w końcu doszło do mnie, że umiem spytać o łazienkę. Pięknie.

A potem, pewniego pięknego dnia szłam sobie nocą przez Amsterdam, tuż przed kolejnym kieliszkiem wina i po uprzednim i spotkałam tych niesamowicie sympatycznych ludzi z Francji. Powiedziałam wtedy “hej, znam francuski!” i zaczęłam mówić. Z tym, że za każdym razem wychodził hiszpański. Dosłownie z każdym słowem. Jaki z tego wniosek? Nie znam już francuskiego.

Pojechaliśmy na plażę obserwować surferów. Gdyby nie zbliżający się sztorm, wiatr wrzucający piach w zęby, niemiłosiernie niska temperatura i deszcze przychodzący i odchodzący w najmniej spodziewanym momencie, pewnie sama wskoczyłabym do wody. Tymczasem zostałam na lądzie, susząc się przy kominku i dziergając na drutach. Morze sprawia, że odzywa się we mnie melancholia.

Tomasz chce mieszkać na Oboźnej.

Poranki w Warszawie.

Bawimy się w dom. Claire okupuje kanape, by rano jak posłuszna córka przenosi się do łóżka. Wyprawiam “ojca T., a potem już tylko dziewczęce zabawy.